You are here: / ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥ / The girl on the blue line…

The girl on the blue line…

arathon-popular-de-valencia

Η Κυριακή του αγώνα ξεκινά με ξύπνημα 5:30 . Η αγωνιστική προετοιμασία ξεκινά με την προετοιμασία των υδατανθράκων και φυσικά περιλαμβάνει καφέ με μπόλικη ζάχαρη! Ε ναι, μπόλικη! Την ημέρα του αγώνα τον ευχαριστιέμαι! Τον θέλω πολύ γλυκό, ψέματα να πω;

….

Το αίσθημα της νύστας με καταλαμβάνει και πιάνω τον εαυτό μου να μονολογεί «γιατί μάτια μου το κάνεις αυτό πάλι; Ποια επιβεβαίωση θέλεις;»… Το ερώτημα μένει αναπάντητο και η προετοιμασία συνεχίζεται…

….

Στο λεωφορείο για την εκκίνηση γέλια, πότε αμήχανα πότε ειλικρινή, και πειράγματα. Φτάνουμε και κατευθυνόμαστε στα μπλοκ μας…. είμαι τυχερή αυτή τη φορά, είμαι στο ίδιο μπλοκ με τον καλό μου και με τους εξαιρετικούς φίλους Αντώνη και Δήμητρα (ή Δήμητρα και Αντώνη)!

….

Δίπλα μας κορμιά να τσιρινιάζουν από το δροσερό πρωινό και οι πόροι στα πόδια να έχουν πεταχτεί ιδιαίτερα στα κορίτσια.  Σε αυτό τον αγώνα ήμουν αγωνιζόμενη αλλά περισσότερο ένας παρατηρητής με μεγάλη περιέργεια για όλα αυτά που συμβαίνουν σε έναν αγώνα. Δεν είχα όρεξη να τρέξω. Κάποια προσωπικά θέματα επιμένουν να με κρατάνε πίσω και να με επηρεάζουν συναισθηματικά, αλλά με την επιμονή και τους στόχους που βάζω προσπαθώ να τα ξεπερνάω και να μην αρκούμαι απλώς στην αναμονή της έκβασης τους. Εντούτοις δεν είναι ντροπή να σας εκμυστηρευτώ πως… όχι! καμία χαρά δεν είχα που ξεκίναγα άλλον έναν μαραθώνιο… Ακόμα και στους τόσους φίλους που στέλνανε τα θετικά τους μηνύματα για καλό αγώνα και καλή επιτυχία απαντούσα ένα σκέτο «ευχαριστώ»… ποιος; εγώ που είμαι γνωστή για την πάρλα μου… Όμως, έτσι είναι όταν έχεις τόσα να σε «καίνε» και να σε κρατάνε πίσω και παράλληλα δεν θες να παραπονιέσαι ή να υποκρίνεσαι…

….

athanasia-tsoumeleka-valenthia-marathon2018

….

Με την εκκίνηση του αγώνα το κύμα των αθλητών πετάγεται μπροστά, διάφορα μπλουζάκια εκσφενδονίζονται δεξιά και αριστερά του δρόμου και τα ψηλά σύρματα των μπλοκς χάνουν το γκρι χρώμα τους και μετατρέπονται σε ένα πολύχρωμο κονβόϊ από  κόσμο! Δεξιά και αριστερά πεταμένα μπουκαλάκια υδατανθράκων και νερών, χαρτομάντηλα που κάποιοι μάζευαν γιατί τα χρειάστηκαν τελευταία στιγμή, χαρτάκια από όλων των ειδών τα τζελάκια, γάντια, βαζελίνες… ένα τοπίο τόσο ακατάστατο αλλά τόσο οικείο συνάμα που δε όμως δεν είναι βρωμιά ή ανακατωσιά, αλλά ζωή! Ναι ζωή! Προσωπικοί στόχοι, φιλοδοξίες, επιμονή , αυτοέλεγχος, πορεία, φιλότιμο (όλοι ήταν έτοιμοι να σε βοηθήσουν σε ότι χρειαστείς), αγάπη και τρυφερότητα μεταξύ πολλών ζευγαριών που θέλουν να δώσουν ένα τελευταίο φιλί πριν την εκκίνηση ή φίλοι που αγκαλιάζονται πριν ο «μαραθώνιος» ξεκινήσει….

….

Αν το παρατηρήσει κανείς από ψηλά και επικεντρώσει στις αντιδράσεις των αθλητών θα καταλάβει αμέσως πώς ξεκινά ένα δύσκολο εγχείρημα, λες και πάνε σε μάχη, σε πόλεμο! Γιατί μάλλον τελικά κάπως έτσι το νιώθουμε!!!! Τα λέω σωστά? Ένας εξωτερικός και αμέτοχος παρατηρητής που δε γνωρίζει τι κάνουμε και μας δει έτσι στοιβαγμένους να αγκαλιαζόμαστε, να βοηθάμε το συνάνθρωπο χωρίς να τον γνωρίζουμε (συμπεριφορά που ολοένα και σπανίζει πια), να τρέμουμε από το κρύο και να χαμογελάμε με αυτό το χαρακτηριστικό αμήχανο χαμόγελο της αγωνίας….. ε! μπορεί και να πει «για δες… αυτοί πάνε για πόλεμο»!!!

….

tsoumeleka-valenthia-marathon

Μαζί με το κορμί ξεκινά και το μυαλό και μαζί και το ρολόϊ (το Garmin μου) μετρώντας ένα ένα τα χιλιόμετρα… Πρώτο, δεύτερο, τρίτο χιλιόμετρο… όμως τα προσωπικά θέματα αρχίζουν να πιέζουν και πάλι το κεφάλι μου μαζί με τις αρνητικές σκέψεις.

Και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι απλά ακολουθούσα με σκυμμένο  το κεφάλι τη μπλε γραμμή…μονολογώντας ότι δε θα τα καταφέρω, δεν μπορώ σήμερα, δεν βγαίνει, δεν έχω ψυχολογία για τίποτα.

Και ξαφνικά κατάλαβα τί έπρεπε να κάνω και πόσο απλό ήταν: don’t push your mind, just follow the blue line. Και, ναι, αυτό έκανα! Κάθε χιλιόμετρο που περνούσε αντί να μαζεύονται οι αρνητικές σκέψεις το μυαλό μου ελάφρυνε περισσότερο λες και άδειαζε από περιττές σκέψεις, ώσπου μετά το 15 δεν έμεινε τίποτα παρά μόνο….

Να κάνω αυτό που λέω στους μαθητές μου! Κάθε 5ρι σου να είναι πιο γρήγορο από το προηγούμενο, κράτα δυνάμεις και μην αφήσεις τη χαρά και την ελαφρότητα του σώματος που θα σε κυριεύσει γύρω στο 18ο χιλιόμετρο να σε παρασύρει!

Ήξερα, ήμουν σίγουρη πως με παρακολουθούν, δε μπορούσα να μη κάνω αυτό που τους λέω…..

και έτσι έγινε…..

….

Κάθε μέτρο του αγώνα ήταν διαφορετικό και με απίστευτη ένταση τόσο από τους θεατές όσο και τους διοργανωτές, τους καταπληκτικούς Ισπανούς. Σε όλη τη διαδρομή μπάντες και μουσικοί (ακόμα και γεροντάκια είδα με τοπικά μουσικά όργανα, τις γκάιντες) άρχισαν να μου αλλάζουν την διάθεση… και να απομονώνουν στο μυαλό την μόνη σκέψη που έπρεπε να έχω, τον μόνο στόχο που έπρεπε να κυνηγάω,  τον τερματισμό που θα μου έδινε τη λύτρωση σε όλα! Περίεργα παιχνίδια που σου κάνει το μυαλό…!

….

tsoumeleka-valenthia-marathon-2018

Σε αυτό το μαραθώνιο αποφάσισα να μετρώ τα χιλιόμετρα ανάποδα, δηλαδή έχω ακόμα 41-40-39 κλπ. Δε κατάλαβα πως πέρασαν.

Μαζί μου έτρεχαν οι σκέψεις, οι μνήμες και οι αναφορές στους αγώνες που έχω συμμετάσχει, ο αγαπημένος μου που πήρα κρυφά αγκαλιά στο 8ο κμ για να μη με αντιληφθεί (αλλά αρκούσε το άγγιγμα μου για να με καταλάβει αμέσως) ο συμπατριώτης που φώναζε «Μπράβο κορίτσι μου» και του έστειλα ένα γλυκό χαμόγελο (πόσο διαφορετικό είναι να τρέχεις έξω από την πατρίδα σου και να συναντάς Ελλάδα!), καθώς επίσης και ο υπέροχος κόσμος που στους σταθμούς ανεφοδιασμού φώναζε στους αθλητές “ale Campeonato!» …. και με πήγαν πολλά χρόνια πίσω….τότε που με έστεφαν “Campeonato” οι Ισπανοί….

Με όλα αυτά μαζί μου, ανεκτίμητη συντροφιά, έφτασα κι εγώ στον τερματισμό …. Αβίαστα…. σε ένα φουτουριστικό σκηνικό από έργα Santiago Calatrava…. που φυσικά ξετρέλανε όλους τους δρομείς!

Και την στιγμή που έπαιρνα το μετάλλιο και κατευθυνόμουν μια ομάδα περίπου πέντε ατόμων έρχεται κατά πάνω μου ψιλό-κουτσαίνοντας (ξέρετε όσοι το έχετε νιώσει 😉 )

αλλά πολύ χαρούμενοι και λες και γνωριζόμαστε χρόνια μου λένε…

….


  • Hola! (και κάτι ακόμα που δε κατάλαβα)
  • Excuse me ! I don’t speak Spanish! And I am so sorry I can’t understand …
  • You are the girl on the blue line! μου είπαν με ενθουσιασμό και μου άνοιξαν τα χέρια να αγκαλιαστούμε (κάτι που ευχαρίστως έκανα, αφού είναι γνωστό ότι λατρεύω τις αγκαλιές και θεωρώ τιμή και καλή ενέργεια να αγκαλιάζομαι στον τερματισμό με τους συναθλητές μου!).
  • What do you mean? τους ρώτησα με φανερή την έκπληξη μου, ενώ ταυτόχρονα άρχισα να σκέφτομαι «ρε μπας και μιλούσα όταν έτρεχα και άκουγαν τι έλεγα;»…
  • You made us “Campeonato”! we did our PB because of you! you gave us great pace… great rythm… and finally not much speaking!!!

….

tsoumeleka-valenthia-marathon2018

Ήταν τόσο όμορφη στιγμή για μένα!!!!! Όχι μόνο γιατί βοήθησα κάποιους να πετύχουν και να ξεπεράσουν τους στόχους τους αλλά γιατί τελικά για μια ακόμη φορά δεν έτρεχα μόνη όπως νόμιζα…. Για αυτό σας λέω, τον ευχαριστήθηκα όσο τίποτα άλλο αυτόν τον αγώνα….!

Κλείνοντας να πω , συγχαρητήρια σε όλους τους Έλληνες που τερμάτισαν και είδα τα εξαιρετικά αποτελέσματα τους, επίσης ένα τεράστιο συγχαρητήρια στα παλικάρια μου…. που 3 στους 3 κάνανε ρεκόρ! Και μάλιστα θα σας πω και κάτι, αν και ντρέπομαι γιατί είμαι κατά των πολλών μαραθωνίων… αλλά αξίζει…

Είχαν τρέξει και οι 3 και στη κλασική στην Αθήνα πριν 3 εβδομάδες!!!!

Συγχαρητήρια λοιπόν και εις άλλα με υγεία !!!!

Ευχαριστώ πολύ και όλους τους φίλους και συναθλητές μας που παρακολουθούσαν τον αγώνα μας από την Αθήνα και μας έστελναν θετική ενέργεια!

Καλή αντάμωση!

Και εσείς να θυμάστε!

….

….

….

Don’t push your mind…. Just follow your blue line!

….

….

Κοινοποίηση...Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
Athanasia

Gold Olympic Medalist - Running Coach @ Tsoumeleka Training - Massage Therapist

Γράψτε το σχόλιό σας

Το email σας δε θα δημοσιευτεί.Τα απαιτούμενα πεδία είναι σημειωμένα με ( * ).

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αθανασία Τσουμελέκα

athanasia@tsoumeleka.gr

H ανάγκη δημιουργίας της σελίδας αυτής γεννήθηκε μέσα από τις δικές σας ερωτήσεις και απορίες. Ο αθλητισμός πρέπει να είναι εξωστρέφεια! Θέλω, λοιπόν, να μοιραζόμαστε τη γνώση και την εμπειρία μου. Στόχος μου είναι όλο και περισσότερος κόσμος να αγαπήσει την άσκηση και να την εντάξει στην καθημερινότητά του με ασφάλεια και χωρίς υπερβολές.
NEWSLETTER