You are here: / ΑΡΘΡΑ / Ο ωραιότερος αγώνας της ζωής μου.

Ο ωραιότερος αγώνας της ζωής μου.

Ο μαραθώνιος δρόμος ένας διαφορετικός αγώνας για μένα….

Από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003, που βρισκόμουν πάνω στον Πύργο του Eiffel και έβλεπα την κούρσα του μαραθωνίου γυναικών να εξελίσσεται, γεννήθηκε μια νέα ανάγκη για μένα! Ναι, ήθελα να τρέξω μαραθώνιο! Παρόλο που βρισκόμουν στο απόγειο της καριέρας μου και κάθε μέρα γινόμουν και καλύτερη, το μικρόβιο είχε μπει μέσα μου: έπρεπε να τρέξω μαραθώνιο. Έναν στην κλασική μας διαδρομή και έναν εκεί στο Παρίσι.

Περίμενα να περάσουν οι Ολυμπιακοί, γιατί αυτό είχα σαν στόχο τη δεδομένη στιγμή. Τη συγκεκριμένη χρονιά, το 2003, είχα ήδη κατακτήσει την πρώτη θέση στους Πανευρωπαϊκούς και την έβδομη στο εν λόγω Παγκόσμιο. Ένας χρόνος έμενε για τους Ολυμπιακούς και μετά: βουρ για μαραθώνιο! Όχι όμως σε υψηλό/ανταγωνιστικό επίπεδο, όχι. Ήθελα απλά να τρέξω με συναθλητές – αθλούμενους χωρίς άγχος. Να τρέχω και να παρακολουθώ τα πάντα γύρω μου, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή, σε οποία χώρα και αν αγωνιζόμουν, την επόμενη του αγώνα συνειδητοποιούσα πως δεν είχα δει το πόσο όμορφο ή άσχημο ήταν το τοπίο! Μηδέν!! Σαν να μην είχα περάσει ποτέ από εκεί. Ούτε σαν όνειρο! Ήταν τόση η συγκέντρωση και η προσήλωσή μου για τον τερματισμό, που τίποτε άλλο δεν υπήρχε! Ποτέ όμως δεν μπορείς να ξέρεις τι παιχνίδια παίζει η ζωή: άλλαξαν, μετά την επιτυχία, οι στόχοι μου: η οικογένεια και η ένταξή μου στην κοινωνία (αφού η απομόνωση ήταν μεγάλη) έγινε πρωταρχικός και μοναδικός μου στόχος.

Η μετάβαση από τον πρωταθλητισμό στην οικογενειακή ζωή ήρθε σιγά σιγά. Οι απότομες αλλαγές δεν μου ταιριάζουν και πολύ, άλλωστε. Λίγο οικογένεια, λίγο αθλητισμός, λίγο φίλοι, λίγο να ψάχνω τι θα κάνω που να μου ταιριάζει επαγγελματικά. Το Σεπτέμβριο του 2010 όλα πια ήταν ξεκάθαρα: η οικογένεια για μένα είχε επιτευχθεί! Και δειλά – δειλά ξεκίνησα να παίρνω στα χέρια μου, μαζί με το σύζυγο, προπονητή και συνοδοιπόρο, το Running & Walkingclub του Holmes Place! Ενθουσιασμός και χαρά μαζί ! Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να βλέπεις το συνάνθρωπό σου να πετυχαίνει τους στόχους του και να είσαι και εσύ ο ίδιος «λίγο» υπεύθυνος για αυτό. Έπειτα, η παρέα, οι ατελείωτες συζητήσεις, οι εκδρομές, ο κύκλος συναναστροφής, που όλο και μεγάλωνε, με έκανε να εθιστώ σε αυτό! Δεν αποτέλεσε ποτέ για μένα δουλειά! Ηταν ο πρωταθλητισμός μου. Είχα βάλει στόχο να περνάνε καλά οι «δικοί μου άνθρωποι».

Άρχισα να μην προλαβαίνω να γυμνάζομαι. Άρχισα να παχαίνω. Άρχισα να μην έχω ενέργεια στην ημέρα μου – κάτι ασυνήθιστο για μένα – άρχισαν να με πονάνε όλα. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως για όλα αυτά οφείλονταν στην αποχή από την άσκηση! Και ούτε που θα το εύρισκα, βεβαίως, αν δεν με προκαλούσαν δύο από τους «ασκούμενούς» μου στο RunningClub. Και η πρόταση κλειδί ήταν: «μα καλά, βάζεις εμάς να τρέχουμε και να περπατάμε και εσύ μας λες ότι δεν προλαβαινεις;; Εμείς πως προλαβαίνουμε;» Δεν κοιμήθηκα το βράδυ ! Τα παλιόπαιδα με είχαν ξαναβάλει στο τριπάκι!! Θα τρέξω επιτέλους μαραθώνιο, αποφάσισα. Για να ασκηθώ πρέπει να έχω στόχο! Ήταν τρεις μέρες πριν τον κλασικό μαραθώνιο του 2012. Εννοείται πως δεν προλαβαινα να τρέξω εκεί. Άνοιξα τον υπολογιστή και έψαξα ποτέ έχει μαραθώνιο στο Παρίσι: 7 Απρίλη Προλάβαινα. Η επόμενη μέρα είχε ξημερώσει.

Νίκο μου καλημέρα… Πάμε Παρίσι να τρέξουμε 7 Απρίλη;

Τι λες Αθανασία μου; Εσύ πονάς παντού και δεν έχεις κάνει μέτρο εδώ και πολύ καιρό!

04

Ξεκινάω σήμερα! Τρεις φορές την εβδομάδα! Δεν γίνεται να μην πάω. Μπήκε ο στόχος!
Στο 10άρι του Αγίου Κοσμά, στο τέλος Νοέμβρη, το ανακοινώσαμε και στην ομάδα μας. Και ναι, ήμασταν εκεί για να πραγματοποιήσουμε το στόχο!

Ο ωραιότερος αθλητικός αγώνας της ζωής μου.

Επτά Απρίλη το πρωί: Στο lobby του ξενοδοχείου…. έτοιμη για τον αγώνα Το στρες και το άγχος του καθενός διαφορετικό. Και αυτό ήταν υπέροχο ! Άλλος πήγαινε να τερματίσει, άλλος να κάνει ατομική επίδοση, άλλος να γευτεί το Παρίσι τρέχοντας και άλλος για να πιάσει όρια για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Διαφορετικές ηλικίες, διαφορετική καθημερινότητα για τον καθέναν, κανένα κοινό στοιχείο και όμως είχαμε τοοόσα πολλά να λέμε.

Αθλητισμός! Εξισώνει τους ανθρώπους κοινωνικά – οικονομικά – πνευματικά – ηλικιακά: «δεν υπάρχει» – λέμε! Πλέον δεν πήγαινα στην εκκίνηση με το καπέλο στο κεφάλι και τα ματιά στραμμένα στο έδαφος. Πρώτη φορά πήγαινα σε ένα διεθνή αγώνα και στο επίκεντρο δεν ήμουν εγώ. Πρώτη φορά πήγαινα να τρέξω με φίλους. Πρώτη φορά χωρίς να με ενδιαφέρουν τα ρολόγια – που πλέον είναι τόσο εξελιγμένα και μας καθοδηγούν στο ρυθμό μας – πρώτη φορά είχα την ευθύνη όλων και περίμενα με αγωνία τον τερματισμό των υπολοίπων. Επιτέλους ήρθε η ώρα να τρέξω και εγώ το «δικό μου μαραθώνιο».

06

Κρύο !! Πολύ κρύο!! Φτάνοντας στην εκκίνηση χωριστήκαμε στα διάφορα γκρουπς. Εκεί «χαθήκαμε». Θεούλη μου τι πλήθος;; Ο ανώτατος αριθμός ατόμων με τους οποίους που είχα μοιραστεί την εκκίνηση – έως τότε – ήταν 130 άτομα, και εδώ;;; πάνω από 40.000! Ήταν γιορτή! Απίστευτη γιορτή! Μισή ώρα αναμονής στους 2 βαθμούς και δε μας ένοιαζε τίποτα. Ανυπομονησία μόνο για να ξεκινήσουμε. Ήμασταν τέσσερις στο ίδιο γκρουπ από την ομάδα. Με τον Ανδρέα (που έγινε κουμπάρος μετά τον αγώνα αυτό!) συμφωνήσαμε να πάμε παρέα. Οι άλλοι δυο έφυγαν μπροστά. Με το ζόρι μετά το δέκατο χιλιόμετρο καταφέρναμε να ήμαστε μαζί. Κόσμος ! Πολύς κόσμος ! Στα νερά… πανικός! Εμένα όμως μου άρεσε. Βέβαια, σε κάθε σταθμό τροφοδοσίας χανόμασταν! Ο Ανδρέας ευτυχώς είναι ψηλός. Έψαχνα να βρω το καπέλο του! Αν δε το έβρισκα φώναζα δυνατά: «Ανδρέαααα», και πάντα έπαιρνα απάντηση: «εδώωωω». Βρισκόμασταν και συνεχίζαμε.

Το μυαλό μου ήταν στο να παρακολουθώ και να απολαμβάνω κάθε στιγμή, δύσκολη και εύκολη, στο πως τα πηγαίνουν οι συναθλητές μου, στους Αντώνη και Δημήτρη που παρακολουθούσαν μέσω Διαδικτύου και πολλά αλλά, που πραγματικά σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να μπορώ να τα γράψω κάπου. Γιατί, όταν είσαι σε ηρεμία δεν μπορείς να διατυπώσεις όλα αυτά που σου έρχονται στο μυαλό εκείνες τις ώρες. Συναισθήματα απερίγραπτα, αγάπη προς όλους και παιχνίδι με κάθε θεατή. Ένα πράγμα, λες και έχεις πιει 2 – 3 ποτά και έχεις ζαλιστεί. Μέθη! Ναι μέθη !! Αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει. Μέθη από ευτυχία. Όμορφες εικόνες. Πολύς κόσμος να κάνει αυτό που κάνω και άλλοι τόσοι απέξω να μας παροτρύνουν με κάθε τρόπο. Δεν κατάλαβα πως πέρασαν τα χιλιόμετρα. Εκεί που έλεγα λίγο ακόμα, υπομονή, εκεί κάτι μου κέντριζε το ενδιαφέρον και περνούσαν τα χιλιόμετρα.

Με τον Ανδρέα δεν πολυμιλούσαμε αλλά ήταν σα να μην έχουμε βάλει γλώσσα μέσα! Στο 30ο χλμ. του είπα: «φύγε, εγώ θα μείνω λίγο πίσω». Εκείνος έμεινε μαζί μου. Το ίδιο μου είπε εκείνος στο 35ο χλμ. Την ίδια απάντηση πήρε. Στο 40ο χλμ. χαθήκαμε. Η κούραση και η ένταση ήταν αρκετή και δεν καταφέραμε να συνεννοηθούμε αν θα πάρουμε νερό εκεί. Για μένα δεδομένο ότι δεν παίρνω στα τελευταία 2χλμ. (σκεπτόμενη ως αθλήτρια – μη χάσω δευτερόλεπτα τρομάρα μου! Οι συνήθειες δεν κόβονται εύκολα! Είδα και έπαθα για να μάθω να πηγαίνω με χαμηλή καρδιακή συχνότητα! Πάντα όλα μέσα από κούραση)για τον Ανδρέα δεδομένο ότι θα πάρει. Χαθήκαμε. Βράχνιασα να φωνάζω: «Ανδρεαααα». Και δεν ήξερα αν είναι μπροστά η πίσω μου. Αλλά και πάλι, είχε τόσο κόσμο που και πίσω να ήταν θα τον έβλεπα όταν θα περνούσε από εκεί που ήμουν;;; Συνέχισα. Τερμάτισα, ανοίγοντας τον ρυθμό μου από το σημείο αυτό και μετά (είπαμε, οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται εύκολα!).

Στο τερματισμό, βρήκα τον Νίκο μου και το Γιώργο (ο τέταρτος από το γκρουπ, που δεν ήταν τότε μελλοντικός κουμπάρος, αλλά φίλος και ο ένας από τους δύο που σας έλεγα νωρίτερα ότι με έβαλαν στο τριπάκι για να βρίσκομαι εκεί!). Μεγάλες αγκαλιές και πολύ χαρά που βρισκόμασταν σιγά – σιγά όπως ξεκινήσαμε. Ο Ανδρέας;;; Αααα!!! Να τος και αυτός !!! Ένιωσα άσχημα που δεν ήμασταν μαζί! Η αγκαλιά του, ο ενθουσιασμός και των δυο που βρεθήκαμε στον τερματισμό και η υπόσχεση ότι θα το ξανακάνουμε, με έκανε να ξεχάσω πως «ξενέρωσα λιγάκι που δεν τερματίσαμε μαζί». Και οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν! Απέμεινε να δούμε τι κάνανε και οι υπόλοιποι. Το κρύο συνέχιζε να είναι τσουχτερό και από τον κόσμο ήταν δεδομένο ότι δεν θα βρισκόμασταν με τους υπόλοιπους που ήταν στα αλλά γκρουπ. Μέσω ενός πολύ επιτυχημένου application της διοργάνωσης καταφέραμε να παρακολουθούμε που βρίσκονται οι άλλοι ή πως τα πηγαν οι πιο γρήγοροι! Και ναι: η Πόπη έπιασε το όριο για το Παγκόσμιο της Μόσχας ! Και δώστου πάλι αγκαλιές! Ήμασταν όλοι ένα. Θέλαμε όλοι το καλύτερο για τον άλλο! Μαγεία !!

07
Είναι περιττό να πούμε πόσο πολύ πονούσαν τα πόδια μας και εκείνη και την επόμενη μέρα! Ευτυχώς που τα σχετικά βίντεο είναι καλά σφραγισμένα στα κινητά των παρευρισκομένων!

Ο ωραιότερος αθλητικός αγώνας της ζωής μου !!

Τα συμπεράσματα δικά σας.
Και εις άλλα με υγεία και Πάντα με παρέα!!!

signature

Χρυσή Ολυμπιονίκης

Holmes Place Running Coach

Κοινοποίηση...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Athanasia

Gold Olympic Medalist - Running Coach

Γράψτε το σχόλιό σας

Το email σας δε θα δημοσιευτεί.Τα απαιτούμενα πεδία είναι σημειωμένα με ( * ).

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αθανασία Τσουμελέκα

athanasia@tsoumeleka.gr

H ανάγκη δημιουργίας της σελίδας αυτής γεννήθηκε μέσα από τις δικές σας ερωτήσεις και απορίες. Ο αθλητισμός πρέπει να είναι εξωστρέφεια! Θέλω, λοιπόν, να μοιραζόμαστε τη γνώση και την εμπειρία μου. Στόχος μου είναι όλο και περισσότερος κόσμος να αγαπήσει την άσκηση και να την εντάξει στην καθημερινότητά του με ασφάλεια και χωρίς υπερβολές.
NEWSLETTER