You are here: / ΑΡΘΡΑ / Νοσταλγώντας την κλασική

Νοσταλγώντας την κλασική

Ένα άρθρο του Γιώργου Μυζάλη

Φέτος, δεν θα τρέξω τον Κλασικό Μαραθώνιο που διεξάγεται σε λίγες μέρες στην πόλη μας (Κυριακή 9 Νοεμβρίου). Το γράφω, να το διαβάσω, και να το πιστέψω και ο ίδιος. Μετά από τέσσερις συνεχόμενες συμμετοχές στην Κλασική διαδρομή, φέτος, χώρισαν οι δρόμοι μας. Οι δικοί μου, με έβγαλαν στο μαραθώνιο της Φρανκφούρτης, όπου και έτρεξα πριν μια βδομάδα, την ίδια στιγμή που η Κλασική διαδρομή ήρθε ένα βήμα πιο κοντά στην αναγνώριση και στην καταξίωση, αν κρίνουμε από τις, ακόμα περισσότερες από τις περυσινές, φετινές συμμετοχές.

Η φετινή μου απουσία, από τα 42 χιλιόμετρα της διαδρομής, μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Μολονότι νιώθω «συνεπής» προς την αγάπη μου για το τρέξιμο, μιας και κατάφερα να τερματίσω έναν ακόμα μαραθώνιο σε μια δύσκολη χρονιά, δεν σταματώ να αισθάνομαι ότι έχω μια «εκκρεμότητα». Νιώθω λιγάκι σα να έχω φερθεί επιπόλαια απέναντι σε μια παλιά αγαπημένη φίλη. Και ίσως να το έχω κάνει. Βλέπετε, σε αυτή τη διαδρομή έτρεξα για πρώτη φορά την δύσκολη – και για πολλούς αδιανόητη – απόσταση των 42.195 μέτρων. Σε αυτή τη διαδρομή ένιωσα αμέτρητες φορές συγκίνηση και ανατριχίλα. Σε αυτή τη διαδρομή πόνεσα αφόρητα, αλλά και χαμογέλασα από τις αντιδράσεις του κοινού. Σε αυτή τη διαδρομή είδα αγαπημένους φίλους να περιμένουν στα πεζοδρόμια θέλοντας να με στηρίξουν ανταλάσσοντας μαζί μου βλέμματα δευτερολέπτων και χειρονομίες υποστήριξης. Σε αυτή τη διαδρομή συναντήθηκα τέσσερις φορές, στο ίδιο σημείο, με το Βασίλη και τη Σούλα, τους δεύτερους γονείς μου, που «με χιόνια και με κρύα» με περιμέναν (και θα με περίμεναν και φέτος, αν δεν αποφάσιζα να τους «στήσω») για μια φευγαλέα αγκαλιά ή ένα high5. Σε αυτή τη διαδρομή έτρεχα κάθε χρόνο για τους αγαπημένους μου, παρόντες και απόντες, αλλά και για τη Μαρίνα μόνο, τη χρονιά που «έφυγε». Σε αυτή τη διαδρομή, στην τελευταία της στροφή, στην Ηρώδου Αττικού, έβρισκα πάντοτε το νόημα του όλου εγχειρήματος, βλέποντας την «οικογένειά μου» να χειροκροτά, να χαμογελά και να ζητοκραυγάζει (με τις φωνές του Τέλη να ξεπερνούν τις μουσικές που πάντοτε έχω στα αυτιά μου, δίνοντάς μου εκείνη την παραπάνω ανάσα που χρειαζόμουν στα τελευταία μέτρα για το Στάδιο). Σε αυτή τη διαδρομή, τέλος, έκλαψα μετά από χρόνια σα μικρό παιδάκι, χωρίς να με νοιάζει αν με κοιτούσαν οι γύρω, χωρίς να με νοιάζει αν με παρεξήγησε κανένας, απλώς και μόνο επειδή δεν ήμουν ο μόνος και επειδή δεν ήμουν μόνος.

Την πρώτη φορά που τερμάτισα το Μαραθώνιο της Αθήνας άνοιξα μια «πόρτα» και μπήκα σε έναν άλλο κόσμο. Εκεί, συνάντησα (και συνδέθηκα με) ανθρώπους που, πλέον, συγκαταλέγονται στους σημαντικούς ανθρώπους ετούτης της ζωής: συντρεχαλατζήδες τους αποκαλώ. Και τους έχω στο μυαλό μου διαρκώς αυτές τις ημέρες, καθώς πλησιάζει η ώρα της εκκίνησης. Γιατί, οι περισσότεροι από αυτούς, θα τρέξουν τους δρόμους που απαρνήθηκα φέτος. Το γεγονός αυτό με ηρεμεί κάπως, αλλά ταυτόχρονα με κάνει και ανήσυχο, γιατί «τους έχω έννοια». Όσο, όμως, και να νοιάζομαι ή αγχώνομαι, ξέροντας τις δυνατότητές τους και την προετοιμασία που έχουν κάνει, κάτω από την καθοδήγηση του Νίκου Δημητριάδη και της Αθανασίας Τσουμελέκα (των δύο σημαντικότατων και αγαπημένων προπονητών/συντρεχαλατζήδων, που επίσης συνάντησα πίσω από την «πόρτα» που ανέφερα νωρίτερα), δεν φοβάμαι. Είμαι σίγουρος ότι θα την κατακτήσουν την Κλασική διαδρομή. Ακόμα και οι «πρωτάρηδες» θα το κατορθώσουν, θα το δείτε.

Όσο για μένα, θα βρίσκομαι στο Καλλιμάρμαρο από νωρίς. Και θα περιμένω. Θα περιμένω την συγκίνηση που θα μου προκαλέσει κάθε τερματισμός, κάθε γέλιο, κάθε δάκρυ και κάθε βλέμμα. Καλή τύχη συντρεχαλατζήδες μου. Καλή τύχη, καλό τερματισμό και καλούς δρόμους να έχουμε γενικότερα. Στον επόμενο, θα συντρέξουμε πάλι.

Γιώργος Μυζάλης

Κοινοποίηση...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Athanasia

Gold Olympic Medalist - Running Coach

4 Σχόλια

  • Σπύρος

    Ωραίο άρθρο, ωραία λόγια. Καλή επιτυχία σε όλους

  • Τέλης

    Έχοντας ζήσει αυτή τη μέρα από την πλευρά του φωνακλά που τελείωσε το 10άρι του και περιμένει τους «ατρόμητους» από το Μαραθώνα, ελπίζω να τρέξουμε μια μέρα μαζί τα 42 (κι ας είμαι πίσω εγώ πολύ, είναι για να προλάβεις να με χειροκροτήσεις…) και να μείνουμε για πάντα τόσο φίλοι…!

  • Γιώργος Μυζάλης

    Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία. Τιμή μου.

  • mary liarou-barbaris

    Δυνατά λόγια με ευαισθησία ειπωμένα. Αυτή τη χαρά της ολοκλήρωσης της προσπάθειας αναζητούμε όλοι μας με κάποιο τρόπο. «Χαρά» σ” αυτούς που τον βρίσκουν. «Πρωτάκι» είμαι και θα “ρθω να σας βρω όλους εκεί που θα περιμένετε.

Γράψτε το σχόλιό σας

Το email σας δε θα δημοσιευτεί.Τα απαιτούμενα πεδία είναι σημειωμένα με ( * ).

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αθανασία Τσουμελέκα

athanasia@tsoumeleka.gr

H ανάγκη δημιουργίας της σελίδας αυτής γεννήθηκε μέσα από τις δικές σας ερωτήσεις και απορίες. Ο αθλητισμός πρέπει να είναι εξωστρέφεια! Θέλω, λοιπόν, να μοιραζόμαστε τη γνώση και την εμπειρία μου. Στόχος μου είναι όλο και περισσότερος κόσμος να αγαπήσει την άσκηση και να την εντάξει στην καθημερινότητά του με ασφάλεια και χωρίς υπερβολές.
NEWSLETTER